De FIFA heeft een nieuwe pre-match ceremonie aangekondigd voor het WK 2026: niet alleen de elf basisspelers, maar alle 26 selectiespelers moeten voortaan op het veld staan tijdens de nationale volksliederen. Infantino noemt het een “moment van eenheid, trots en emotie”. Critici zien het als weer een nieuwe laag verplicht spektakel van een organisatie die steeds moeilijker het verschil ziet tussen voetbal en entertainment.
Lees ook: deze nieuwe spelregels worden van kracht tijdens het WK.
Wat verandert er precies?
Tot nu toe was de pre-match ceremonie bij grote toernooien altijd hetzelfde: de elf basisspelers lopen het veld op, stellen zich op langs de middenlijn, en zingen, of staan zwijgend bij, het volkslied. De wisselspelers en de technische staf lopen intussen naar de bank.
Dat verandert op het WK 2026. Alle 26 spelers die op de wedstrijdlijst staan, verzamelen zich voortaan rondom de middencirkel tijdens het volkslied. Wisselspelers stellen zich op aan weerszijden van de middenlijn, naast de basiself. Grote nationale vlaggen worden uitgerold in beide helften van het veld. Spelers betreden het veld via een speciale boog bij de tunnel. En naarmate het toernooi vordert — met name in de knock-outfase, worden gekleurde rookbommen en vuurwerk toegevoegd.
De traditionele elementen blijven daarna intact: handdrukken, teamfoto en de toss door de scheidsrechter.
Infantino’s redenering: inclusiviteit en eenheid
FIFA-president Gianni Infantino presenteerde de maatregel als een stap richting meer inclusiviteit. “Als het WK groeit, blijven we innoveren hoe het spel beleefd wordt”, zei hij. “Alle spelers en scheidsrechters die elkaar aankijken in de middencirkel tijdens de volksliederen creëert een moment van eenheid, trots en emotie dat echt toebehoort aan de teams en aan iedereen.”
De redenering is begrijpelijk op papier. Een wisselspeler die het WK haalt maar nooit in de basis staat, beleeft het volkslied momenteel als toeschouwer. Door hem op het veld te plaatsen, krijgt hij een tastbaar moment van nationale trots, ook al speelt hij misschien geen seconde mee.
De FIFA voegt er ook een bredere context aan toe: het WK 2026 is het grootste ooit, met 48 landen en 104 wedstrijden. De organisatie wil dat elke wedstrijd aanvoelt als een evenement op zich, niet alleen de finale. De nieuwe ceremonie past in die strategie.
Kritische noot: spektakel boven substantie
Maar er is een dunne lijn tussen het verrijken van een ceremonie en het omtoveren van een voetbalwedstrijd tot een Broadway-productie, en de FIFA lijkt die lijn steeds vaker te overschrijden.
De kern van het bezwaar is simpel: het volkslied was nooit bedoeld als spektakel. Het is een moment van bezinning, van nationale trots, van stilte voor de storm. Dat moment heeft zijn kracht juist omdat het puur is. Elf spelers, een lied, een stadion dat meezingt of zwijgt. Dat is genoeg.
Door er reuzebanners, vuurwerk, rookbommen en een speciale tunnel-boog aan toe te voegen, verandert de ceremonie van een authentiek moment in een geregisseerde show. En dat is precies het probleem: het voelt geregisseerd. Niet spontaan, niet emotioneel, maar gepland, tot op de seconde uitgerekend voor de camera’s.
Er is ook een praktisch bezwaar. Stel dat een speler geblesseerd is, of mentaal niet in staat om op het veld te staan voor het volkslied. Moet hij dan toch mee? Wat als een speler principiële bezwaren heeft tegen het volkslied van zijn land, een thema dat bij meerdere nationale elftallen al eerder speelde? De FIFA heeft daar geen antwoord op gegeven.
De halftime show in de finale: het Super Bowl-effect
De meest veelzeggende aankondiging is misschien niet de volkslied-ceremonie, maar wat er tijdens de rust van de finale op 19 juli in MetLife Stadium zal gebeuren: een halftime show met BTS, Madonna en Shakira als headliners.
Dit is een rechtstreekse kopie van het NFL Super Bowl-format. En dat zegt alles over de richting die de FIFA opgaat. Het WK is niet langer alleen een voetbaltoernooi, het is een entertainment-product, ontworpen voor de Amerikaanse markt, met de voetbalwedstrijd als kapstok voor een bredere show.
Dat is niet per se fout. De Super Bowl is een van de best bekeken sportevenementen ter wereld, mede dankzij de halftime show. Maar voetbal is geen American football. Het WK heeft zijn eigen tradities, zijn eigen ritme, zijn eigen emotie. Die hoeven niet vervangen te worden door iets wat al bestaat in een andere sport.
Wat vinden de spelers zelf?
Opvallend genoeg is er nauwelijks een reactie van spelers of bondscoaches op de aankondiging. Dat kan twee dingen betekenen: ze vinden het prima, of ze zijn er simpelweg niet bij betrokken geweest.
Het laatste lijkt het meest waarschijnlijk. De FIFA kondigt dit soort veranderingen doorgaans aan via persberichten en sociale media, zonder noemenswaardige consultatie van de spelers. De FIFPRO, de wereldspelersvakbond, heeft zich er tot nu toe niet over uitgelaten.
Vanuit logistiek oogpunt roept de maatregel ook vragen op bij technische staven. Een wisselspeler die normaal gesproken de warming-up doet tijdens het volkslied, staat nu stil op het veld. Dat zijn minuten die hij anders zou gebruiken voor zijn voorbereiding. Bij een toernooi waar elke seconde telt, is dat niet triviaal.
De bredere trend: FIFA als entertainmentbedrijf
De volkslied-ceremonie staat niet op zichzelf. Ze past in een reeks beslissingen van de FIFA die het WK steeds meer transformeren van een sportief evenement naar een commercieel entertainment-product.
Het toernooi is uitgebreid van 32 naar 48 landen, waardoor de kwaliteit van de groepsfase daalt en de kans op grote scoreverschillen toeneemt. Er is een Club WK van 32 teams gecreëerd dat de voetbalkalender verder verstopt. En nu dus een halftime show in de finale en een geregisseerde volkslied-ceremonie.
Al deze beslissingen hebben één gemeenschappelijke noemer: ze zijn goed voor de televisierechten, de sponsorinkomsten en de Amerikaanse markt. Of ze goed zijn voor het voetbal zelf, is een andere vraag.
Conclusie
Het idee om alle 26 spelers op het veld te plaatsen tijdens het volkslied is op zichzelf niet schadelijk. Het is begrijpelijk dat een wisselspeler ook dat moment wil beleven. Maar de manier waarop de FIFA het presenteert, als een “revolutie”, als een “360 graden ceremonie”, als een “meeslepende ervaring”, verraadt een organisatie die steeds meer denkt in termen van show en steeds minder in termen van sport.
Het volkslied was nooit kapot. Het hoefde niet gerepareerd te worden. En zeker niet met rookbommen en reuzebanners.