Spanje gebruikte een van Argentinië’s belangrijkste wapens uit de knock-outfase om hen in de verlenging te verslaan.
La Roja was van meet af aan de veel betere ploeg, maar had meer dan 100 minuten en een man meer nodig om de ban eindelijk te breken.
Invaller Nico Williams en Ferran Torres combineerden vroeg in de tweede helft van de verlenging. De Barcelona-aanvaller loste het enige schot van de wedstrijd dat Dibu Martínez niet kon keren.
Maar het was precies het wapen waarmee de Albiceleste tegenstanders in de knock-outfase traumatiseerde dat hen uiteindelijk de das omdeed, en dat La Roja zelf in de loop van het toernooi ogenschijnlijk had laten varen.
Hoe gebruikte Spanje Argentinië’s geheime wapen tegen hen?
Argentinië viel op het WK 2026 op door hun aanvallende acties te concentreren in de centrale corridor — een steeds zeldzamer verschijnsel in het moderne voetbal. Ze sloten het toernooi af met het hoogste percentage aanvallen via het midden (33%).
Dat maakt ook duidelijk hoe goed Spanje hen wist weg te houden van hun voorkeurspatronen. In de finale noteerde de Albiceleste slechts 27% van hun aanvallen via het midden, hun laagste percentage in een individuele wedstrijd en de enige keer dat ze onder de 30% uitkwamen.
Telkens wanneer Argentinië de bal heroverden, zetten alle Spaanse centrale middenvelders en centrale verdedigers druk om de bal direct terug te winnen. Dat dwong hen naar de flanken, en Luis de la Fuente klemde hen slim vast totdat ze de bal verloren en Spanje opnieuw kon opbouwen.
Aan het einde van de wedstrijd positioneerde Argentinië Lionel Messi breed, in de hoop dezelfde comeback te bewerkstelligen als tegen Engeland. Maar het lukte niet.
Argentinië’s onderschatte wapen: voorzetten
Een ondergewaardeerd aspect van Argentinië’s campagne is hoe ze voorzetten en inzwaaiers als wapen inzetten, ondanks een gebrek aan lengte en fysieke kracht door de hele selectie heen.
Korte-paal-voorzetten richtten in de kwartfinale tegen Zwitserland veel schade aan. In de halve finale tegen Engeland en eerder in het toernooi deden ze het met lange-paal-inzwaaiers. Ter illustratie: de Albiceleste eindigde als vierde overall en eerste onder de knock-outploegen in het percentage voltooide voorzetten op het WK 2026. Ze scoorden vier goals op die manier, met spelers die niet bijzonder groot zijn: Alexis Mac Allister, Lautaro Martínez en Enzo Fernández. De uitzondering was Cristian Romero.
Spanje’s antwoord: lange-paal-voorzetten in de verlenging
Lange-paal-voorzetten in open spel waren Spanje’s grootste dreiging richting het einde van de finale. En uiteindelijk ook de manier waarop ze de winnende goal scoorden.
La Roja zocht al vroeg in de wedstrijd regelmatig naar voorzetten. Dit was hun op één na meeste voorzetten in het hele toernooi: 27 (tegenover 36 tegen Kaapverdië). Weliswaar speelden ze 120 minuten tegen de Zuid-Amerikanen.
Maar ze liepen tegen serieuze beperkingen aan: Spanje voltooide slechts vijf van hun 27 voorzetten in de finale — waarvan drie in de verlenging.
Spanje’s voltooide voorzetten:
| Voorzet | Minuut |
|---|---|
| Baena → Olmo | 13′ |
| Yamal → Torres | 67′ |
| Porro → Torres | 98′ |
| Williams → Merino | 103′ |
| Porro → Williams | 106′ |
Er leek een duidelijke instructie te zijn om spelers te zoeken die de lange paal aanvielen of van daaruit naar het midden van het strafschopgebied kwamen.
Lionel Scaloni koos ervoor om grotendeels man-georiënteerd te verdedigen. Zelfs wanneer Argentinië in een dieper zonaal blok zat, verloren de verdedigers de dichtstbijzijnde Spaanse aanvaller nooit uit het oog en konden ze snel overschakelen naar man-dekking. De la Fuente probeerde dit in zijn voordeel te gebruiken door spelers vrij te krijgen in de ruimtes bij de lange paal.
Dat werkte perfect voor de beslissende goal: Porro’s voorzet vond Nico Williams, die niet zelf schoot maar Torres in staat stelde de trofeebepalende treffer te maken.
Vrijwel identieke kansen waren al eerder gevallen, eveneens in de verlenging. Torres trof doel aan het begin van de tweede helft van de verlenging, maar zowel Nico Williams als Mikel Merino misten in de eerste helft van de verlenging duidelijke kopkansen bij de lange paal.
Opta rangschikte die kansen als de beste van de gehele wedstrijd: Merino’s poging was 0,23 xG waard, die van Williams 0,24 xG.
De conclusie blijft overeind: De la Fuente zag de ruimte tussen de Argentijnse centrale verdedigers en backs als een duidelijke weg naar de goal. In de verlenging waren er al tekenen dat het eraan zat te komen — en het kwam.
Alle eer aan de technische staf voor het bedenken van de strategie en aan de spelers voor de uitvoering. Een volledig verdiende trofee voor Spanje, dat Argentinië sowieso volledig domineerde en ook via andere acties kansen had om de wedstrijd te beslissen.