Leicester City is gedegradeerd naar League One. Welke clubs gingen deze roemruchte club voor en degradeerde ook 2x op rij vanuit de Premier League naar League One?
De Foxes zakten vorig seizoen al uit de Premier League. In plaats van direct terug te keren naar het hoogste niveau, gingen ze de andere kant op. Een aftrek van zes punten hielp niet mee. Uiteindelijk degradeerde Leicester twee speelronden voor het einde naar League One. Een zwaar moment voor de club die in 2016 nog kampioen van Engeland werd.
Daarmee is Leicester slechts de vijfde club die twee keer op rij degradeert van de Premier League naar de derde divisie. En laten we niet vergeten dat ze tien jaar geleden nog kampioen van Engeland waren.
We zetten alle vijf clubs op een rij.
Swindon Town (1993-94 & 1994-95)
Swindon Town was de eerste club die twee opeenvolgende degradaties vanuit de Premier League meemaakte. En dat gebeurde al vroeg in de geschiedenis van de competitie.
Het seizoen 1993-94 was Swindon’s eerste in de Premier League. Ze hadden het jaar ervoor promotie afgedwongen. Maar hun verblijf in de hoogste klasse was van korte duur. Eén seizoen, om precies te zijn. The Robins eindigden hekkensluiter met 30 punten uit 42 wedstrijden. Ze wonnen slechts vijf duels en slikten een enorme 100 doelpunten. Dat Premier League-record hielden ze twintig jaar lang.
Het ging niet beter in de First Division in 1994-95. Swindon had wel een goede bekerrun. Halverwege het seizoen werd manager John Gorman vervangen door Steve McMahon. Die bereikte de halve finale van de League Cup. Maar die prestatie werd overschaduwd door degradatie. Swindon eindigde zes punten van de veilige zone. Ze hadden de op één na slechtste verdediging van de competitie met 73 tegendoelpunten. Pech ook: dit was een zeldzaam seizoen met vier degradatieplaatsen. Swindon eindigde op de vierde plek.
Een derde opeenvolgende degradatie bleef uit. Swindon won de Second Division bij de eerste poging.
Wolverhampton Wanderers (2011-12 & 2012-13)
Wolverhampton Wanderers pendelde al jaren tussen de Premier League en de Championship. Maar een echte jojo-club waren ze niet. In 2011-12 kwam er een einde aan een verblijf van drie jaar in de Premier League. En dat had er al langer aan te komen.
Wolves won slechts vijf van hun 38 wedstrijden. Mick McCarthy werd in februari ontslagen. Zijn vervanger Terry Connor kon het tij niet keren. Wolves eindigden onderaan, na slechts één overwinning in de laatste 24 competitieduels.
De vrije val zette zich voort in de Championship. Opnieuw een managerswissel halverwege het seizoen. De nieuwe baas Ståle Solbakken had moeite in zijn eerste baan in het Engelse voetbal. Wolves stond niet in de degradatiezone, maar het gevaar was reëel. Dean Saunders kon het ook niet beter. Onder zijn leiding eindigde Wolves op de 23e plek, vier punten van de veilige zone.
Nog pijnlijker: het was niet de eerste keer dat Wolves twee keer op rij degradeerde. Ze zijn de enige club die dit tweemaal meemaakte. De eerste keer was in de vroege jaren tachtig, voor de oprichting van de Premier League.
Net als Swindon keerde Wolves bij de eerste poging terug naar de Championship. Het was het begin van hun weg terug naar de top.
Sunderland (2016-17 & 2017-18)
Dit was waarschijnlijk de meest besproken dubbele degradatie in de voetbalgeschiedenis. Onsterfelijk gemaakt door het eerste seizoen van de Netflix-serie Sunderland ‘Til I Die.
Sunderland speelde zijn tiende opeenvolgende Premier League-seizoen. Maar de vier voorgaande jaren waren een aaneenschakeling van degradatiestrijd, inclusief twee 17e plaatsen. David Moyes stond het hele seizoen op de bank, ondanks de slechte resultaten. The Black Cats pakten slechts 24 punten uit 38 wedstrijden. 26 nederlagen waren dodelijk. Ze stonden maar liefst 16 punten van de veilige zone.
Dan 2017-18. Sunderland had drie permanente managers dat seizoen. Simon Grayson verving Moyes in de zomer van 2017. Maar hij werd in november ontslagen met Sunderland op de 22e plek. Chris Coleman nam het over, maar kon het tij niet keren. In april stond Sunderland zelfs onderaan. Jack Ross maakte het seizoen af. Sunderland stond zes punten van de veilige zone en won slechts zeven van de 46 wedstrijden.
Anders dan Swindon en Wolves keerde Sunderland niet direct terug naar de Championship. Ze verloren de play-off finale van Charlton Athletic.
Luton Town (2023-24 & 2024-25)
Luton Town is de meest recente club die twee keer op rij degradeerde. En het raakte de club hard.
The Hatters waren een van de mooiste verhalen van de 21e eeuw. Ze zakten aan het begin van de jaren 2010 zelfs naar het amateurvoetbal. Maar ze vochten zich terug omhoog en keerden na meer dan dertig jaar afwezigheid terug in de Premier League. Dat verblijf was echter van korte duur. Rob Edwards probeerde zijn speelstijl door te zetten in de Premier League. Luton veroorzaakte hier en daar problemen. Maar het was niet genoeg. Ze eindigden 18e, zes punten van de veilige zone. Zonder de puntenstraf van Nottingham Forest was dat gat nog groter geweest.
Luton hield vertrouwen in Edwards, ook na een slechte start in de Championship. Maar hun geduld raakte op begin 2025. Matt Bloomfield werd aangesteld als vervanger. Luton stond op dat moment 20e. Bloomfield kon de club niet omhoog trekken. De verdediging liet hen uiteindelijk in de steek: 69 tegendoelpunten, het op drie na slechtste record in de divisie. Luton degradeerde op doelsaldo, gelijk in punten met het 21e-geplaatste Hull City.
Luton heeft nog wel een kans om direct terug te keren naar de Championship. Maar ze staan drie punten buiten de play-off plaatsen met nog twee wedstrijden te spelen.
Leicester City (2024-25 & 2025-26)
En dan Leicester. The Foxes hadden al eerder degradatie meegemaakt na het winnen van de titel. Hun val in 2022-23 was een schok, zeker na een achtste plek en een halve finale in de UEFA Conference League. Dankzij Enzo Maresca keerden ze in 2023-24 direct terug. Maar Maresca vertrok. Steve Cooper kon de club niet op gang krijgen. Ruud van Nistelrooy, die Cooper in december verving, ook niet. The Foxes stonden 13 punten van de veilige zone na slechts zes overwinningen uit 38 wedstrijden en 80 tegendoelpunten.
In de Championship ging het verder bergafwaarts. Leicester had dit seizoen twee permanente managers en één interim. Ze hadden allemaal meer moeite dan verwacht. De club moest ook omgaan met grote selectiewijzigingen in de zomer, waaronder het vertrek van Jamie Vardy, Wilfred Ndidi en Mads Hermansen.
Consistentie bleek het grootste probleem. Leicester won nooit meer dan twee competitiewedstrijden op rij. En 2026 was ronduit dramatisch. Slechts twee overwinningen uit twintig competitieduels sinds de jaarwisseling. Dat, gecombineerd met een puntenstraf van zes punten in februari, bezegelde hun lot.
Van Premier League-kampioen tot League One in tien jaar. Het verhaal van Leicester is er een om nooit te vergeten.