Arsenal heeft zijn perfecte reeks in de UEFA Champions League voortgezet door Bayern München met 3-0 te verslaan, de vijfde overwinning uit vijf wedstrijden.
Hoewel Mikel Arteta’s ploeg slechts 40% balbezit had, domineerden ze het duel volledig. De Londenaren creëerden zeven grote kansen en kwamen uit op 2,72 expected goals, terwijl Bayern slechts één grote kans kreeg en bleef steken op 0,69 xG.
Het duel was een tactisch schouwspel van het hoogste niveau: positionele rotaties overal op het veld, intense man-georiënteerde pressing en technisch hoogstaande oplossingen in elke linie.
De vroege voorsprong uit een spelhervatting
Arsenal heeft dit seizoen al een indrukwekkend aantal doelpunten uit standaardsituaties gemaakt, en tegen Bayern kwam daar opnieuw een cruciaal doelpunt bij.
Jurrien Timber kopte van dichtbij binnen na een ingestudeerde variant die typerend is voor set-piece coach Nicolas Jover.
Een grote groep Arsenal-spelers stortte zich tegelijk op het vijfmetergebied, waardoor verwarring ontstond en ruimte vrijkwam. Bukayo Saka leverde een perfecte voorzet af, terwijl Timber met een slimme kromme loop richting de eerste paal bij de bal kwam.
Cristhian Mosquera speelde óók een sleutelrol door Harry Kane net genoeg te hinderen, terwijl Manuel Neuer door de hoeveelheid spelers geen kans had om uit te komen.
Kane zorgt voor problemen zonder bal
Harry Kane staat dit seizoen al op 24 goals in 19 wedstrijden, en veel ogen waren op hem gericht. Zelfs zonder balbezit zorgde de 32-jarige spits in de eerste helft voor voortdurende problemen voor William Saliba.
Kane positioneerde zich slim tussen de linies, waardoor Saliba gedwongen werd hem te volgen, soms zelfs tot diep in Arsenal-terrein. Daardoor ontstonden er gaten in de defensieve structuur die Bayern kon benutten.
Dat werd pijnlijk duidelijk bij de 1-1 van Lennart Karl. Kane raakte de bal niet eens aan, maar door zijn positie dwong hij Saliba omhoog en naar binnen te stappen, waardoor ruimte achter hem vrijkwam.
Joshua Kimmich speelde vervolgens een schitterende steekpass op Serge Gnabry, die laag voorgaf op Karl.
Het was een moment van pure klasse van Bayern, én een voorbeeld van hoe één positie van Kane de hele defensie kan manipuleren.
Druk bijschakelen in de tweede helft
Arsenal wilde vanaf de aftrap intensief druk zetten, maar in de eerste helft wist Bayern meerdere keren gecontroleerd balbezit te pakken doordat Kimmich tussen de centrale verdedigers kwam inzakken, wat een overload tegen Arsenal’s eerste linie creëerde. Dat maakte de press in die fase minder effectief.
In de tweede helft gaf Arteta extra specifieke instructies aan Mikel Merino om Kimmich te volgen en hem geen vrije rol meer te geven. Tegelijkertijd namen Eberechi Eze en Noni Madueke de gesplitste centrale verdedigers van Bayern voor hun rekening.
Myles Lewis-Skelly stapte telkens door op Josip Stanišić, Mosquera schoof op naar Olise, en Declan Rice bewaakte de ruimte daarachter voor eventuele loopacties van Karl. Hierdoor werd Bayern gedwongen tot lang spel en verloor het volledig de controle.
De beslissende klap
Tot de 68e minuut stond de wedstrijd nog gelijk, maar Arteta koos op dat moment voor een dubbele wissel: Riccardo Calafiori en Gabriel Martinelli kwamen erin.
Het was een gewaagde keuze, omdat Arsenal de controle al stevig in handen had, maar de verse energie bleek doorslaggevend.
Slechts één minuut later stoof Calafiori naar voren nadat Arsenal de bal veroverde, waarna hij een harde lage voorzet afleverde die door Madueke werd binnengewerkt: 2-1. Niet veel later volgde de definitieve doodsteek.
Eze ontving de bal na een Bayern-fout, keek goed op en stuurde Martinelli diep. De Braziliaan omspeelde de ver ver uitkomende Neuer en schoof beheerst de 3-1 binnen.
Arteta noemde Martinelli eerder al een “echte afmaker”, en dat bleek terecht: het waren precies die afmakers die het verschil maakten en Arsenal een overwinning bezorgden tegen een van de sterkste ploegen van Europa.