PSG heeft Liverpool met 2-0 verslagen in de eerste wedstrijd van de Champions League kwartfinale in het Parc des Princes. De return vindt volgende week plaats op Anfield.
Luis Enrique en zijn ploeg zullen met gemengde gevoelens terugkijken op de avond. Slechts twee goals voorsprong voelt aan als weinig voor een ploeg die 74% balbezit had, 18 schoten nam, vier grote kansen creëerde en 2,20 expected goals genereerde.
Ter vergelijking: Arne Slot’s ploeg slaagde er in de hele wedstrijd slechts in drie schoten te nemen met hun 26% balbezit. Ze creëerden geen enkele grote kans en kwamen niet verder dan 0,18 xG.
Hoe Liverpool werd overklast door PSG
PSG’s zonewisseling
Enrique’s ploeg wordt vaak geprezen om hun vloeiende bewegingen tussen spelers. De backs duiken op in centrale zones, de voorste drie wisselen van positie en spelers als Vitinha en João Neves zakken door naar de backposities om de opbouw te ondersteunen.
Tegen Liverpool was dit in volle werking. Zowel Achraf Hakimi als Nuno Mendes sloten aan bij de voorste linie, wisselden van baan met de aanvallers en bezorgden de Liverpool-verdedigers grote problemen. Die wisten niet meer wie ze moesten dekken.
Désiré Doué, Ousmane Dembélé en Kvicha Kvaratskhelia wisselden vrijelijk van positie, waardoor de Liverpool-defensie voortdurend moest kiezen: meegaan naar de andere kant of de tegenstander doorgeven aan een ploeggenoot. Dat vereist constante communicatie en reorganisatie.
Hoewel de centrale verdedigers van Liverpool hun directe tegenstander soms volgden naar diepere zones, zagen Slot’s mannen er ongemakkelijk uit bij het uitvoeren ervan. PSG’s aanvallers profiteerden daar dankbaar van en creëerden overtallen op andere plekken.
Elke PSG-speler begrijpt zijn rol en verantwoordelijkheid in elke zone van het veld. Dat stelt hen in staat om vlot te roteren zonder de structuur van het team te ondermijnen. Zelfs de aanvallers kennen hun defensieve taken wanneer ze zich in middenveldposities bevinden.
Liverpool’s 5-2-3-blok
Slot probeerde het anders aan te pakken tegen PSG. Hij koos voor een vijfmansverdediging en liet zijn ploeg in een passief 5-3-2-blok spelen, met de opdracht om man-op-man druk te zetten wanneer mogelijk.
Dominik Szoboszlai stond in het midden van een voorste drietal met als taak de toegang tot de controlerende middenvelder te blokkeren. Florian Wirtz en Hugo Ekitike stonden aan weerszijden om de centrale paslijnen te sluiten, maar waren ook klaar om druk te zetten op de brede centrale verdedigers van PSG.
Ryan Gravenberch en Alexis Mac Allister moesten het centrum van het veld beschermen, terwijl de wingbacks de opdracht kregen om uit te breken en druk te zetten op de PSG-backs om de pressing te activeren.
De centrale verdediger aan dezelfde kant als de uitbrekende wingback, Ibrahima Konaté of Joe Gomez schoof dan op om de brede PSG-aanvaller over te nemen, waardoor tijdelijk een viermansdefensie ontstond.
Er was echter ruimte voor PSG op de as tussen de brede spelers in het voorste drietal en de wingbacks wanneer die diep werden meegetrokken. Aanvallers als Dembélé konden zo uit het blok draaien en vanuit die pockets de bal aanvragen.
Doordat PSG makkelijker aan de zijkanten kon komen en soms een numeriek overwicht creëerde, konden ze combinaties opzetten en vervolgens de gaten in Liverpool’s verdedigingslinie aanvallen.
PSG’s verbindingen over de flanken
Een belangrijk rotatiepatroon van PSG zijn de brede driehoeken, doorgaans bestaande uit een brede aanvaller, een centrale middenvelder en een back.
Dit sluit aan op de zonerotatie-principes: elke speler voelt zich thuis aan de basis van de driehoek (naar binnen en dieper), aan de buitenkant (breedte houden) en aan de top van de driehoek (naar binnen en hoger).
Meerdere keren bevond Hakimi zich als het hoogste lid van de rechtse driehoek, waarmee hij de tegenstander effectief vastpinde. Ondertussen zakte een aanvaller dieper om de bal te ontvangen en het blok te manipuleren, terwijl de middenvelder uitdraaide om de breedte te houden.
PSG’s tweede doelpunt ontstond precies uit dit patroon. Neves bevond zich in een brede positie links, Mendes maakte een diepteloop om de Liverpool-defensie te bedreigen en Kvaratskhelia dook vanuit de diepte op in de ruimte tussen Konaté en Virgil van Dijk.
Het belang van de backs
De PSG-backs zijn onmisbare schakels in het aanvalsspel en het balbezitsspel van Enrique’s ploeg. Ze bewegen constant en vullen de gaten die ontstaan doordat de aanvallers met grote vrijheid over het veld zwermen.
Of ze nu met een uitbraak het strafschopgebied in duiken om een aanval af te ronden, ruimte creëren door markers weg te trekken of combinatievoetbal ondersteunen, de PSG-backs zijn uitstekend in het faciliteren van anderen en het creëren van de beste omstandigheden voor hun ploeggenoten.
Hun aanvallende belang wordt duidelijk in de statistieken: Hakimi en Mendes hadden respectievelijk vijf en zes balcontacten in het strafschopgebied van de tegenstander. Dat zijn cijfers die normaal gesproken alleen aanvallers of aanvallende middenvelders halen.
Beide spelers zijn uitstekende atleten met het uithoudingsvermogen om de hele wedstrijd te blijven lopen. Maar ze beschikken ook over het tactische inzicht om te weten waar ze moeten staan en hoe ze invloed kunnen uitoefenen op de wedstrijd, ook zonder de bal te raken.