Leeds United spits Dominic Calvert-Lewin sprak met Squawka over zijn carrière tot nu toe.
De 28-jarige blikte terug op zijn tijd bij zijn jeugdclub Sheffield United, zijn overstap naar Everton en de verantwoordelijkheden die daarmee gepaard gingen. Calvert-Lewin vertelde ook over de invloed die een huurperiode in het amateurvoetbal op zijn carrière had.
Verder keek hij terug op zijn ervaringen met het Engelse elftal op het EK 2020 en zijn terugkeer in de discussie voor de WK-selectie van 2026.
Als Sheffielder en Sheffield United fan: hoe was het om door de academie van je eigen club te komen? Legde je jezelf extra druk op omdat het je jeugdclub was?
Het lijkt al lang geleden, maar toen ik eindelijk de kans kreeg om in het eerste elftal te spelen, legde ik mezelf inderdaad enorm veel druk op. Omdat het mijn club van jongs af aan was. Mijn vader is Sheffield United-fan, mijn vrienden ook. Het was dus best zwaar, als jonge knul die zijn debuut maakt. Ik speelde waarschijnlijk niet zo vrij als ik had gewild. Maar het was uiteraard toch een geweldige ervaring.
Net als veel jonge spelers heb je tijd doorgebracht in het amateurvoetbal en in League Two. Hoe heeft dat je gevormd als speler in je beginjaren?
Het was bepalend. En ik zou elke jonge speler aanraden om zo vroeg mogelijk ervaring op te doen in het mannenvoetbal. Dat was echt de katalysator voor mij, daar werd ik voor het eerst centrumaanvaller. Want daarvoor was ik een centrale middenvelder, niet lang voordat ik naar het amateurvoetbal ging. Ik ging er naartoe als spits, scoorde doelpunten en dat gaf me precies het vertrouwen dat ik nodig had om door te groeien. Die periode in het amateurvoetbal zal altijd een cruciaal onderdeel van mijn reis blijven.
Wat waren je eerste gedachten toen Everton zich in 2016 meldde? Was het moeilijk om Sheffield United achter je te laten?
Eerlijk gezegd stond ik op dat moment al in het eerste elftal, maar ik was lager op de ranglijst gezakt. Ze hadden net drie of vier ervaren spitsen aangetrokken op dat niveau. Ik wist dus dat mijn speeltijd beperkt zou zijn en ik was die zomer eigenlijk al op zoek naar een huurmove.
Toen ik voor het eerst hoorde dat Everton interesse had, was ik op vakantie in Ayia Napa met mijn vrienden. Mijn zaakwaarnemer belde me en ik kon het nauwelijks geloven. Ik was door het dolle heen, het voelde onwerkelijk. De weken daarna was het een achtbaan, ik tekende uiteindelijk pas op de laatste dag van de transfer window. Het was aan, dan weer af, en dan twee dagen voor de deadline weer aan. Maar ik weet nog dat ik dacht, zodra ik hoorde dat ze interesse hadden, ik moet daar naartoe.
- Open Kansino
- Registreer gratis
- Speel €25 in het online casino
Je paden kruisten maar kort, maar heb je iets geleerd van Romelu Lukaku tijdens je begintijd bij Everton?
Opnieuw een onwerkelijke ervaring. Toen ik er net aankwam, belandde ik veel sneller in het eerste elftal dan ik had verwacht, ik was er eigenlijk als beloftespeler getekend. Dus om zo dicht bij Rom te spelen was geweldig. Ik herinner me hoe goed hij was voor het doel, en hoe hard hij de bal kon trappen. Ik heb nooit iemand een bal zo hard zien binnenschieten met de binnenkant van zijn voet. En dat is waarom ik als jonge speler dacht: dat niveau moet ik bereiken.
En hij was geweldig voor me. Ik herinner me één moment heel goed, ik was als invaller gekomen uit bij Hull. Er werd een voorzet gegeven en iemand nam mijn zicht weg, ik kopte de bal en kopte hem naast. Het had de winnende treffer kunnen zijn. Ik was kapot. Ik stapte de bus op, aangeslagen. En hij stapte ook in en zei gewoon: ‘Ik mis kansen, jij gaat kansen missen, maar scoor de volgende, het is oké.’ Hij hoefde dat niet te doen. Dus ik ben altijd een fan van Rom geweest, maar na dat moment nog veel meer. Dat gebaar heb ik altijd gewaardeerd.
Al in je tweede seizoen werd je op twintigjarige leeftijd de vaste spits van Everton. Hoe was het om op zo’n jonge leeftijd met die druk en verwachtingen om te gaan?
Het was zwaar. Maar ik houd van een uitdaging en ik geloofde dat ik er thuishoorde. Als ik er nu op terugkijk, was ik nog erg pril. Ik was nog niet zo lang centrumaanvaller, misschien twee of drie jaar. En dan ineens presteren in de meest bekeken competitie ter wereld, onder de kritische blik van de Evertonians. Ik had veel te bewijzen, maar ik bleef mentaal sterk en vastberaden in mijn streven naar waar ik wilde komen. En dat heeft me gebracht waar ik nu ben.
In die periode maakte je ook je interlanddebuut en speelde je twee wedstrijden op het EK 2020. Hoe was die ervaring?
Geweldig. En ik heb waarschijnlijk op dat moment niet beseft hoe geweldig het was. Pas achteraf, nu het al een tijdje geleden is, ben ik het steeds meer gaan waarderen, wat ik had bereikt, en hoe dat precies was wat ik als kind al had willen bereiken. Maar op het moment zelf neem je het niet zo goed in je op als daarna, als het er niet meer is. De tijd buiten de Engelse selectie heeft me doen beseffen hoe waardevol dat moment was, en hoe dankbaar ik daarvoor moet zijn.
Na de hoogtepunten van 2019-20 en 2020-21 volgden veel blessures. Hoe moeilijk was het om die problemen te overwinnen, zowel fysiek als mentaal, om de spits te worden die je nu bent?
Het was op momenten echt zwaar. Na het EK, na mijn beste seizoen ooit, alles tot stilstand zien komen. Dat was moeilijk te verwerken. Maar terugkijkend heeft het me gevormd tot de man en speler die ik nu ben. En ik zou niets willen veranderen. Ik ben dankbaar voor al mijn ervaringen, maar bovenal voor de keuzes die ik in die moeilijke momenten maakte – om door te blijven gaan en te blijven strijden om terug te komen. Elke keer als je een tegenslag hebt. Ik wist altijd dat er een comeback zou komen, en uiteindelijk win je als je gewoon blijft doorgaan. Als ik had opgegeven, had ik nu niet hier gezeten. Dus ja, ik heb doorgezet.
Wat trok je aan in Leeds toen je afgelopen zomer op zoek was naar een nieuwe club?
De omvang van de club, maar ook de kans die er lag. Ze zochten een nummer negen, en ik wilde de onbetwiste nummer negen zijn. Zodra het gesprek op gang kwam, voelde ik iets wat ik de hele zomer had gezocht: een plek die als thuis aanvoelt. En vanaf het moment dat ik er aankwam, voelde het als thuis.
Het duurde even voor ik op gang kwam, maar ik wist dat het zou komen. En de tijd heeft me gelijk gegeven, in de manier waarop de fans me hebben omarmd, in de prestaties die ik heb kunnen neerzetten en waarmee ik dat vertrouwen heb kunnen terugbetalen. Het is een geweldig gevoel, en waarschijnlijk het meest plezierige seizoen dat ik ooit heb gespeeld.
Je verkeert in de beste vorm van je Premier League-carrière. Hoe belangrijk is Daniel Farke geweest om je terug op je best te krijgen?
Ik denk dat ik dit niet had kunnen doen zonder de steun van iedereen, en met name de manager. Vanaf het moment dat ik er aankwam, voelde ik het vertrouwen dat hij in me stelde. De relatie tussen een manager en zijn nummer negen is uniek, want jij kunt uitkomsten bepalen. Een manager is voor een groot deel afhankelijk van hoe goed zijn spits presteert. Dat hij dat vertrouwen in mij had, dat hij dacht dat ik de juiste man was voor de klus – dat waardeerde ik enorm. En naarmate het seizoen vorderde, is dat vertrouwen alleen maar gegroeid. Ik ben blij dat ik hem tot nu toe heb kunnen terugbetalen, en ik weet dat er nog werk te doen is.
Wat zijn je hoop voor de rest van het seizoen? Wat denk je met Leeds te kunnen bereiken, en speelt het WK een rol in je gedachten?
Allereerst: ervoor zorgen dat Leeds United volgend seizoen een Premier League-club is. Dat was de hoofddoelstelling toen ik tekende. Die druk leg ik mezelf op, omdat ik gedij onder druk. Ik houd van het gevoel dat ik ergens een grote impact op kan hebben. Dus het gaat erom de club zo snel mogelijk veilig te stellen. Maar ook kalm blijven, niet wanhopig handelen, en gewoon erkennen wat ik en wij als groep kunnen doen – en wat we moeten doen om al het goede werk van dit seizoen niet teniet te doen.
En het bijproduct van een sterk seizoenslot, in goede vorm, kan samenvallen met een WK-kans. Ik ben terug in de discussie, wat alles is wat ik aan het begin van het seizoen had kunnen vragen. Het ging er in eerste instantie om om gewoon weer mee te tellen, en dat had genoeg geweest. Maar nu ik er weer bij hoor, wil ik altijd meer. Dus ja, ik zou er graag bij zijn.
En op de langere termijn: wat wil je nog bereiken?
Gewoon blijven scoren en voetbalwedstrijden blijven beïnvloeden op de manier die ik weet dat ik kan. Ik heb dit seizoen herontdekt hoe het voelt om echt te genieten van een voetbalwedstrijd. En nu ik dat gevoel weer heb, wil ik dat het nooit ophoudt. Ik wil zo lang mogelijk blijven spelen en genieten van mijn voetbal. En ik weet dat als ik geniet van het spelen en van het harde werk, er goede dingen uit voortkomen. Laat het nog lang duren.