In een verbluffende ontmoeting versloeg Manchester United Arsenal met 3-2, de tweede overwinning op rij voor Michael Carrick.
De Red Devils kwamen terug nadat ze in de eerste helft een achterstand hadden opgelopen door een eigen doelpunt van Lisandro Martínez. Bryan Mbeumo profiteerde van een mislukte pass van Martin Zubimendi om het 1-1 te maken.
Een schitterende treffer van Patrick Dorgu gaf United de voorsprong, die ze vasthielden tot de 84e minuut toen een scrimmage bij een stilstaande situatie resulteerde in de gelijkmaker van Arsenal.
Maar het drama was daar nog niet voorbij. Matheus Cunha maakte een enorme impact als invaller met een verbluffende treffer laat in de wedstrijd om United de overwinning te bezorgen.
Slordigheden Arsenal
Arsenal begon goed en agressief. Gabriel en William Saliba als centrale verdedigers bleven Bruno Fernandes volgen, ongeacht waar hij naartoe ging. Op sommige momenten leidde dit tot balverlies.
United had het vroeg in de wedstrijd moeilijk met het ritme en Arsenal was hun voorsprong zeker waard. Maar toen ze de leiding namen via het eigen doelpunt van Martínez, werd Arsenal vanaf dat moment ongelooflijk slordig in balbezit.
Of het nu was door het doelpunt van Bryan Mbeumo toen Martin Zubimendi de bal weggaf, of door constant balbezit te verliezen door verkeerde passes – deze fase van de wedstrijd bracht United terug in de wedstrijd.
Er was een cruciale periode in de eerste helft waarin United eindelijk grip kreeg op de bal, een periode van balbezit had en momenten in de aanval creëerde dankzij Arsenal’s slordigheden met de bal.
Het gaf de Red Devils het vertrouwen dat ze nodig hadden om in de wedstrijd te groeien en een paar aanvallen op te zetten.
Dit zette zich voort in de tweede helft. Hoewel United terugzakte in een middel/lage blok, waren ze telkens wanneer ze de bal kregen in staat om een van hun sleutelspelers vrij te spelen voor een schot op doel. Het bleek dat twee van die schoten absoluut fenomenaal waren van buiten het strafschopgebied.
De Gunners begonnen goed, maar door hun eigen fouten lieten ze United in de wedstrijd komen. Het stadion werd nerveuzer en dat kostte ze de wedstrijd.
Manchester United’s brede rondo’s
Michael Carrick heeft echt nog niet lang de leiding, maar de verandering van formatie, vertrouwen in spelers en profilering heeft dit United-team getransformeerd.
Het is ongelooflijk om te bedenken hoe bot United er in sommige wedstrijden dit seizoen uitzag, waarin ze moeite hadden om kansen te creëren. De wedstrijd tegen het tienmans Everton komt in gedachten.
Het voelt alsof de ketenen eraf zijn en als resultaat zien we een aantal nette, snelle passes, vooral breed.
Onder Amorim persten teams United breed wanneer de bal naar de rechts- of linkse centrale verdediger ging en sloten ze hen op in een hoek. Dit leidde ertoe dat Senne Lammens de bal simpelweg lang trapte in de hoop dat een spits erop zou komen.
Er is een scherp contrast wanneer de bal nu breed gaat. Een middenvelder zoals Casemiro of Kobbie Mainoo kan de binnenoptie zijn om naar te passen en vanwege Mainoo’s vermogen in krappe ruimtes zien we snel één-tik, twee-tik voetbal dat ze uit de pressing haalt.
United’s rondo’s zijn prachtig om naar te kijken en wijzen op een team dat barst van het vertrouwen.
De schoten van Cunha en Dorgu waren magnifiek en we zullen er de hele week herhalingen van zien. Maar het zijn de rondo’s en het vermogen van United’s middenveld om uit krappe ruimtes te komen door snelle passes die hen überhaupt in die posities brachten.
Arsenal’s onmacht in de aanval
Het voelde niet alsof Arsenal uit open spel zou scoren na het doelpunt van Dorgu. Ze hadden echt moeite met ideeën en het meeste van hun spel draaide om dicht bij United’s strafschopgebied gekampeerd te zijn en de bal van links naar rechts te spelen.
Zonder half-space runs van achteruit van de backs hadden ze moeite om ruimte te vinden en had United zelf periodes van balbezit.
Voor al hun wanhoop om te scoren na Dorgu’s doelpunt, registreerden ze slechts vier schoten op doel.
Het voelde een beetje als sommige wedstrijden van vorig seizoen waarin Arsenal er extreem bot uitzag in de aanval zonder zeker te zijn hoe ze verdedigingen moesten doorbreken.
United had hun huiswerk gedaan en gebruikte een vergelijkbaar plan zonder balbezit tegen City.
Mikel Arteta heeft een overvloed aan opties in zijn selectie wat betreft aanvallende diepte. Het is een duur samengestelde selectie die profiteert van bijna elke benodigde oplossing.
Maar toen het erop aankwam in een monumentale wedstrijd in het seizoen en de titelrace, zelfs nadat hij zijn pack schudde en sleutelde met wissels, leken stilstaande situaties Arsenal’s beste route naar een doelpunt.
Conclusie
Voor Carrick had het niet beter kunnen gaan. Amorim’s vertrek bracht de club in verwarring en wanorde. De spelers zien er opgefrist en geënergiseerd uit en proberen niet een speelstijl te spelen die eerlijk gezegd nooit dreigend genoeg leek.
Twee overwinningen op rij tegen Manchester City en Arsenal is niet niks. Wat betreft Arteta en Arsenal, ze lijken nog steeds het team dat de titel zal winnen, maar deze wedstrijd riep meer vragen op dan antwoorden.
Ze hebben stilstaande situaties gemeesterd, de dark arts en zijn een fysiek sterk team geworden en zijn waarschijnlijk een van de beste in Europa.
Echter, een mentaliteit van resultaten eerst stellen met alle middelen in plaats van het explosieve voetbal dat ze eerst onder Arteta speelden, betekent dat ze wedstrijden zoals deze tegenkomen waarin ze moeite hebben om kansen te creëren.
De titel en het seizoen ligt nog steeds open voor Arsenal om historisch te zijn, maar misschien zouden ze duidelijker aan de top moeten staan.
Ze zijn misschien favoriet, maar hebben geen overwinning in drie competitiewedstrijden. Als ze de felbegeerde titel willen winnen, moeten ze zichzelf stabiliseren en hun vorm terugvinden.