Argentinië had voor de tweede keer in drie knock-outwedstrijden een verlenging nodig om Zwitserland te verslaan en de halve finale te bereiken.
Het was opnieuw een dramatisch slot voor de Albiceleste, die uiteindelijk twee late goals scoorden om de Nati met 3-1 te verslaan.
Het scharnierpunt van de hele wedstrijd was de rode kaart van Breel Embolo, slechts momenten nadat Zwitserland gelijk had gemaakt. De Zwitsers hadden alle momentum aan hun kant, en hun beste speler gooide het weg met één duik.
Argentinië had een schot van afstand en een counter nodig terwijl ze speelden tegen tien man. De meest interessante tactische momenten draaiden om Zwitserlands dominantie en de weg terug in de wedstrijd. Maar de Zuid-Amerikanen verdienen ook lof voor de vroege 1-0.
Lees hier onze Engeland – Argentinië voorspelling.
Argentinië’s onderschatte standaardsituaties
Ondanks het feit dat geen van hun goals voortkwam uit ingewikkelde passeersequenties of één-touch-combinaties, kwamen Argentinië niet bij toeval op voorsprong.
De Albiceleste staan hoog genoteerd in meerdere ranglijsten rondom hoekschopsituaties op dit WK 2026. Ze hadden de huidige wereldkampioenen al eerder gered, tegen Kaapverdië in de verlenging. Het was dan ook geen verrassing dat standaardsituaties opnieuw als alternatieve aanvalsstrategie opdoken.
Sterker nog: de openingstreffer was een directe herhaling van dezelfde hoekschop die ze een paar seconden eerder hadden genomen.
Lionel Messi gaf een voorzet naar de eerste paal, Alexis Mac Allister kopte de bal door naar de verre hoek. Embolo wist de eerste poging te deflecteren, wat leidde tot een tweede hoekschop op rij, en die leidde tot het doelpunt. Dit type voorzet was gedurende de hele wedstrijd een terugkerend patroon.
Argentinië worstelde tegen Zwitserland, maar er was niets toevallig aan hun goal uit een hoekschop. Het waren ingestudeerde bewegingen die hen dit toernooi al veel kansen hebben opgeleverd.
Zwitserland neemt de controle over
Zwitserland stond voor het eerst in lange tijd achter toen Mac Allister scoorde. Ze hadden op dit WK nog niet achtergestaan, en in de kwalificatie zelfs ook niet.
Maar dat bracht hen ertoe het balbezit te domineren tot de rust, wat niet alleen aansluit bij Murat Yakins voorkeursstijl, maar ook een scenario is dat Lionel Scaloni’s ploeg zichtbaar ongemakkelijk maakt.
De Nati had een zeer effectieve formule om de bal te houden: hoge verdedigingslinies, intensief druk zetten en Argentinië dwingen tot lange passes, iets wat ze koste wat kost proberen te vermijden.
In totaal was 7,4% van Argentinië’s passes lang, het hoogste percentage in een WK-wedstrijd dit zomer. Dibu Martínez had geen echte doelwit voor zijn lange passes, waardoor de Europeanen snel de bal heroverden en opnieuw konden opbouwen.
Het duurde helaas 67 minuten voordat Zwitserland het gevaarlijk maakte in de aanval. In de schaarse gevaarlijke momenten daarvoor lieten spelers het afweten bij de afronding: slechte schoten, voorzetten, laatste passes, het ontbrak aan alles.
Opvallend, en enigszins verwarrend, was ook hoeveel nadruk Yakin in de beginfase legde op de rechterkant.
Dat was niet nieuw: hij had al eerder Denis Zakaria, van nature een defensieve middenvelder maar nu rechtsback, laten overlappen op de flank. Vanavond werd hij vergezeld door een andere defensieve middenvelder, Djibril Sow. Weinig verrassend leverde die combinatie niets bijzonders op.
Maar de Zwitserse bondscoach stuurde zijn ploeg uiteindelijk bij en liet meer via links spelen. Het is evenmin verrassend dat de gelijkmaker tot stand kwam via het andere back-vleugelspelerduo: Ricardo Rodríguez en Dan Ndoye.
Er waren ook interessante momenten waarop Zwitserland Argentinië met gelijke munt terugbetaalde. Scaloni schakelde na de 1-0 van een 4-3-1-2 naar een vlak 4-4-2 zonder bal, waarbij zijn spelers man-georiënteerder gingen verdedigen terwijl de structuur grotendeels zonaal bleef.
Sow verliet de rechterflank en trok een of twee keer naar binnen, waardoor het centrum overbelast raakte terwijl Granit Xhaka en Fabian Rieder respectievelijk Leandro Paredes en Mac Allister bezighielden. De Sevilla-middenvelder probeerde vanuit die actie te schieten, maar het werd de rest van de wedstrijd niet herhaald.
Scaloni past zich aan
Het duurde niet langer dan twintig minuten, dus het is moeilijk te zeggen of het terugkeert. Maar Argentinië toonde een interessante variant in hun aanvalsspel toen ze in de tweede helft op voorsprong stonden.
Lionel Scaloni staat erom bekend het centrum van het veld te overladen met technisch hoogwaardige spelers die gedijen in kleine ruimtes. Ze beschikken over een reeks technische middenvelders en aanvallers die floreren op centrale combinaties en constante bewegingen.
Maar aanvallen via het midden in krappe ruimtes verkleint ook de afstand die de tegenstander moet overbruggen.
De Albiceleste staan eerste onder alle WK-ploegen in het percentage balcontacten in de centrale corridor (33%). Maar in de eerste twintig minuten van de tweede helft lieten ze dat vrijwel volledig los. Argentinië begon de volle breedte van het veld te benutten om de bal rond te spelen en Zwitserland aan het werk te zetten.
Scaloni gebruikt de flanken in tweede helften vaker om ruimte te exploiteren en aanvallen te versnellen. Nico González is doorgaans de eerste invaller en houdt breedte op links. Vanavond gebruikte de 48-jarige bondscoach het brede spel om een andere reden.
Uiteindelijk veranderde de hele wedstrijd door de domme rode kaart van Embolo, die het momentum dat Zwitserland had opgebouwd in één klap naar Argentinië deed overgaan.
Maar het is alweer een verlenging extra die de huidige kampioenen moesten doorstaan, en ze zagen er al uitgeput uit in de tweede helft. Gelukkig voor hen heeft ook Engeland zijn deel gehad van dramatische eindes en fysieke inspanningen. Wie weet hoe die halve finale eruit gaat zien.