Engeland versloeg Noorwegen na verlenging en verzekerde zich van een plek in de laatste vier van het WK 2026.
Het is inmiddels een patroon geworden in de knock-outfase: de Three Lions moesten opnieuw diep gaan om als winnaar uit de bus te komen.
Een wereldgoal van Andreas Schjelderup bracht de Vikingen op voorsprong in de 36e minuut. Jude Bellingham wist echter vlak voor rust gelijk te maken en bezorgde Engeland vroeg in de verlenging de winnende treffer. Maar er gebeurde veel tussen die sleutelmomenten door — reden genoeg om alles te ontleden.
Bellinghams aanvallende aanwezigheid
Het vereist geen groot inzicht om te begrijpen wat het verschil maakte in Engelands overwinning op Noorwegen. Bellingham redde opnieuw de dag met zijn aanvallende instinct, dat perfect aansluit bij Kanes neiging om diep terug te zakken.
Hoewel het even duurde voordat hij vanuit de diepte naar voren uitbrak en ruimtes aanviel, leidde zijn eerste poging daartoe direct tot de gelijkmaker. Daarvoor had hij te veel tijd besteed aan terugzakken of het wachten op passes met zijn rug naar het doel.
Ter illustratie: de Real Madrid-ster eindigde de wedstrijd met vijf schoten. Maar zijn eerste poging viel pas in de 45e minuut.
Hij was al aantoonbaar Engelands belangrijkste speler vanwege het aantal rollen dat hij gedurende 90 tot 120 minuten vervult. Tuchel vraagt veel van hem, maar alleen omdat hij alles tot in de puntjes uitvoert.
De schaduw van Harry Kane als beste speler van de Three Lions in dit toernooi lijkt echter te vervagen. De Bayern München-spits maakte niet alleen cruciale fouten achterin, zoals de penalty die hij weggaf tegen Mexico en het balverlies dat leidde tot Noorwegens goal, maar zag ook hoe Bellingham het initiatief in de aanval naar zich toe trok.
Tuchel redt zichzelf op het nippertje
Engeland heeft nu drie opeenvolgende dramatische overwinningen geboekt, wat niet alleen de ploeg verenigt maar ook de band met de supporters versterkt. Het is dan ook begrijpelijk dat velen Tuchel prijzen voor het leiden van de Three Lions naar de halve finale van het WK 2026.
Toch wisselde hij voortdurend van formatie en strategie, waardoor zijn ploeg in bepaalde situaties verzwakt achterbleef. De wedstrijd van vanavond was daar waarschijnlijk het meest sprekende voorbeeld van.
Tactisch gezien slaagde hij erin de controle terug te pakken die hij miste tegen DR Congo en Mexico. Engeland domineerde de eerste helft en drong Noorwegen regelmatig terug in de eigen helft. Maar het startte met Anthony Gordon en Noni Madueke op de vleugels, niet de meest voor de hand liggende combinatie voor deze situatie.
Gordon wist toch zijn stempel te drukken op een van de weinige momenten dat de Three Lions Noorwegen verraste. Een deflectie op een cameraman speelde daarbij mogelijk een rol bij het ontstaan van de snelle aanval.
Voor de tweede helft gooide de Duitse bondscoach zijn middenveld open door Eberechi Eze voor Arsenal-ploeggenoot Declan Rice te brengen, waarmee het 4-2-3-1 veranderde in een soort 4-1-2-3. Die wissel was aan de ene kant logisch om de dominantie te vergroten, maar had als negatief effect dat er veel ruimte ontstond die Noorwegen kon uitbuiten.
Bellingham was dieper gezakt naast Elliot Anderson, maar bleef zoeken naar momenten om naar voren uit te breken, wat precies was wat hen in de eerste helft terugbracht in de wedstrijd en wat hen uiteindelijk naar de halve finale zou brengen.
Match momentum Noorwegen – Engeland
Wat een nog dominantere periode had moeten worden dan de eerste helft, ontaardde in een fase waarin Noorwegen van de 45e tot de 71e minuut 63% balbezit had. Tuchel bracht vervolgens Reece James voor Gordon om terug te keren naar het originele 4-2-3-1 en de controle over het middenveld te herwinnen.
Maar ook dat werkte niet. Dus koos hij opnieuw voor een aanvallendere opstelling: Anderson alleen op de basis van een middenveldtrio, met Bellingham en nu Morgan Rogers voor hem. Dit was uiteindelijk de configuratie die hen gedurende een kwartier opnieuw dominant maakte en leidde tot de 2-1.
De laatste 27 minuten waren verre van comfortabel, zo erg zelfs dat Rogers Bellingham moest afdekken in hun 4-4-2 zonder bal. Maar werklust en karakter kunnen defensieve tekortkomingen beter verdoezelen dan aanvallende, en Engeland hield stand.
In zekere zin leek Tuchel steeds één stap achter te lopen op wat de wedstrijd vereiste. Maar eerlijk is eerlijk: de veelzijdigheid die hij zo waardeerde bij zijn selectie speelde een grote rol in de comeback. Eze en James waren onmisbaar bij het schakelen tussen systemen in de tweede helft.
Hoe onzeker Tuchel ook leek over zijn eigen tactische keuzes vanavond, zijn selectiebeleid redde hem uiteindelijk.