Engeland overleefde opnieuw een dramatische knock-outwedstrijd, ditmaal tegen gastland Mexico.
We zijn pas bij de kwartfinales en de Three Lions zijn nu al het meest beproefde team van het WK 2026.
Na 75 minuten achter te hebben gestaan in de achtste finale tegen DR Congo, moest Thomas Tuchels ploeg dit keer vasthouden aan hun voorsprong in het Azteca om de ronde van zestien te overleven.
Jude Bellingham deed van alles een beetje vanavond, maar zijn razendsnel gescoorde dubbelslag in de eerste helft was het kantelpunt van de wedstrijd. En beide doelpunten illustreerden precies wat de Duitse bondscoach van zijn ploeg verlangde.
Hoe Engeland de stormvloed van Mexico omzette in een overwinning
Mexico’s sterke start
Gedurende een goede halfuur leek het erop dat Mexico tegen Engeland zou herhalen wat ze in de vorige ronde tegen Ecuador deden.
De gastvrouw begon vurig en nam het initiatief tegen de Three Lions, in tegenstelling tot wat velen hadden verwacht. Het was ook een pijnlijk vertrouwde start voor Engeland zelf, dat eerder ook al vroeg in de problemen kwam tegen DR Congo.
El Tri probeerde Engeland uit te rekken in de opbouwfase, maar Tuchel weigerde zijn ploeg te veel ruimte te laten tussen spelers en linies. Als gevolg daarvan pressden Harry Kane, Jude Bellingham en Bukayo Saka hoog op het veld, terwijl de andere zeven veldspelers achterin bleven. Dit gaf Mexico de mogelijkheid om het balbezit te domineren en passes aaneen te rijgen tot in de aanvallende helft.
Mexico nam de eerste vier schoten voor zijn rekening (en elk van de eerste drie) en sloot Engeland geruime tijd op in de eigen helft. Hun tegenpressing was opnieuw nadrukkelijk aanwezig, nadat die ook al een van de doorslaggevende factoren was geweest bij de overwinning op Ecuador.
De Three Lions gingen de wedstrijd in als het team met het vierde hoogste gemiddelde balbezit in het toernooi (63%), maar stonden tot aan Bellinghams openingstreffer op slechts 37% tegen Mexico.
Engeland kalmeert de wedstrijd
Bij de start van de wedstrijd leek Engeland klaar om toe te slaan bij elke gelegenheid om het spel te versnellen en de Mexicaanse defensie uit positie te vangen. Snel het spel hervatten, vaak lang spelen, alles om de Mexicanen te verrassen.
Maar door de kracht waarmee Mexico druk zette, moesten de Three Lions precies het tegenovergestelde doen: de wedstrijd kalmeren. Langzaam passen, de tijd nemen wanneer de bal uit het spel was, op elke mogelijke manier de Mexicanen afremmen.
De drinkpauze hielp daarbij, zoals die ook al eerder in het toernooi teams goed uitkwam die slecht begonnen.
Het was een periode van een minuut of tien waarin Engeland daadwerkelijk het balbezit vasthield en het tempo uit de wedstrijd haalde. In diezelfde periode speelde Jordan Pickford voor het eerst de bal kort uit in plaats van lang.
Tuchels strategie perfect uitgevoerd
Hoewel Engeland de eerste twintig minuten slecht speelde, was Tuchels wedstrijdmanagement daarna tot aan de rust uitstekend. Hij kalmeerde de boel voldoende zodat het veilig was voor Engeland om hun strategie opnieuw uit te voeren. En dat deden ze perfect.
Pickford zocht altijd de lange pass naar Bukayo Saka en Anthony Gordon die de diepte in liepen. Dat was een belangrijk onderdeel van de strategie.
Niet alleen bij Pickford, maar bij iedereen. De rode kaart voor Jarell Quansah dwong Engeland uiteraard tot een nog directere aanpak. Als gevolg daarvan hadden ze het hoogste percentage lange ballen in een wedstrijd op dit WK, met grote voorsprong.
| Tegenstander | Percentage lange ballen |
|---|---|
| Mexico | 18,4% |
| DR Congo | 6,4% |
| Panama | 6,5% |
| Ghana | 4,1% |
| Kroatië | 8,6% |
Maar dat percentage stond bij rust al op 12,2% tegen Mexico, nog spelend met elf man. De sterke Mexicaanse prestatie dwong dat enigszins af, maar Tuchel wilde hen ook koste wat het kost verrassen.
Dat lukte. Na meerdere pogingen om druk uit te lokken en lange, hoge ballen te spelen, werkte er eindelijk één. En ook door het spel snel te hervatten. Een mislukte Mexicaanse aanval betekende dat ze achterin geen defensieve organisatie hadden.
Pickford speelde snel uit naar Declan Rice, die de bal van net buiten zijn eigen strafschopgebied naar het aanvallende derde droeg. Vervolgens gaf hij de bal aan Arsenal-ploeggenoot Saka, die een schitterende voorzet gaf voor Bellingham.
Kort daarna verraste Engeland Mexico opnieuw, ditmaal dankzij een tackle van Elliot Anderson. Gordon gaf de bal aan Bellingham, die na een één-twee met Kane de bal in een leeg doel tikte.
Twee snelle en directe transities na balverovering, die de Real Madrid-middenvelder omzette in doelpunten door het strafschopgebied in te stormen van achter. Beide assists kwamen bovendien van de rechtervleugel.
Mexico’s aanvallende aantekeningen
Hoewel die twee doelpunten de wedstrijd uiteindelijk beslechtten, was het daarmee nog niet afgelopen. Mexico reageerde op de snelle Engelse voorsprong en halveerde de achterstand voor rust.
De gastvrouw vond veel succes met voorzetten in het strafschopgebied, zowel uit open spel als uit standaardsituaties, voornamelijk van de rechterkant. De linkervleugel had in theorie meer aanvallende kracht met Julián Quiñones en Jesús Gallardo, maar het waren Gilberto Mora en vooral Roberto Alvarado die het meeste gevaar stichtten langs rechts.
Raúl Jiménez dwong Jordan Pickford tot twee uitstekende reddingen op gevaarlijke kopballen uit voorzetten van de rechtervleugel. Dat leek hun beste creatieve bron.
Na rust koos Aguirre echter bewust voor de linkervleugel. De verdeling in de tweede helft was 38% (links), 30% (midden) en 32% (rechts), tegenover 38% (links), 20% (midden) en 42% (rechts) in de eerste helft.
Tuchels omschakeling naar een 5-3-1 na de rode kaart voor Quansah pakte het hart van de defensie in en verhoogde de gemiddelde lengte van Engeland achterin. John Stones en Dan Burn combineerden voor 11 weggewerkte ballen, ondanks dat de eerste slechts 33 minuten speelde en de tweede maar 15.
Hoewel het Mexico uitnodigde om op te rukken naar de Engelse verdedigende derde en er geen uitweg meer was vanuit de eigen helft, nam het de creativiteit van de gastvrouw sterk af. De Three Lions waren voorbereid op het verwerken van voorzetten en Mexico had verder niets meer, behalve een strafschop om hen mee te bedreigen.
Het was niet fraai of overtuigend, maar wel een dramatische overwinning waarbij elke speler alles gaf. Het soort zege dat een ploeg sterker maakt, al kan het ook zijn tol eisen op fysiek vlak. Man of the match Bellingham kon na het laatste fluitsignaal amper meer staan, om het in perspectief te plaatsen.
Gelukkig voor de Three Lions spelen ze pas over zes dagen weer. En hoewel Noorwegen eerder op de avond Brazilië versloeg, is dat een haalbare tegenstander voor Engeland om de halve finales te bereiken.