Een laat doelpunt van Erling Haaland bezorgde Noorwegen een plek in de achtste finales van het WK 2026. Met een 2-1 overwinning op een onfortuinlijk Ivoorkust stoten de Noren door naar de volgende ronde.
Antonio Nusa’s schitterende treffer in de eerste helft werd tenietgedaan door een solo van invaller Amad Diallo in de tweede helft.
Ondanks dat hij het grootste deel van de wedstrijd relatief onzichtbaar bleef door de Ivoriaanse defensie, was het uiteraard Erling Haaland die in de slotfase van de reguliere speeltijd opdook om de winnende treffer over de lijn te werken en de Scandinaviërs naar de volgende ronde te schieten.
Inhoudsopgave
Noorwegen laat aanvallende variatie varen
Als je een spits hebt met alle natuurlijke kwaliteiten van Erling Haaland, biedt dat mogelijkheden. Zijn vermogen om alle soorten doelpunten te scoren betekent dat een ploeg niet gebonden hoeft te zijn aan één plan of speelstijl. Hij heeft snelheid in de diepte, een imposante kopkracht en het instinct van een doelpuntenmaker, waardoor je de opbouw op meerdere manieren kunt inrichten.
In de beginfase van deze wedstrijd leidde die variatie echter bijna tot verwarring bij Landslaget. In balbezit oogde de ploeg doelloos en Haaland was nauwelijks betrokken bij het spel.
De Scandinaviërs kozen er duidelijk voor om te focussen op voorzetten in het strafschopgebied, en precies op dat moment verschoof het momentum. Plotseling had Haaland twee kopkansen, één geblokkeerd, één gestopt, waarna hij ook een volley zag worden geblokkeerd na een kopbal van Alexander Sørloth.
In de tweede helft was de Manchester City-spits opnieuw vrijwel onzichtbaar, maar uiteindelijk was hij er wel om Patrick Bergs lage voorzet van dichtbij binnen te tikken in de slotminuten van de reguliere speeltijd. Noorwegen treft in de achtste finales Brazilië. Verwacht dat Ståle Solbakkens ploeg de lijn doorzet van voorzetten in het strafschopgebied, in de hoop dat Haaland het wint van zijn Premier League-rivaal Gabriel Magalhães.
De duels op de flanken als sleutel
Deze wedstrijd leek altijd te worden beslist op de flanken. Noorwegen beschikt over aanvallend ingestelde backs aan beide kanten, terwijl de grootste aanvallende dreiging van Ivoorkust juist van hun vleugelspelers komt. In een trage eerste halfuur waren Nicolas Pépé en Yan Diomandé de opvallendste spelers.
Het gebrek aan defensieve discipline van Pépé speelde echter een rol bij het openingsdoelpunt, dat zelf ook van een Noorse vleugelspeler kwam. David Møller Wolfe trok naar binnen om de onderlappende Guela Doué te volgen, en Pépé’s gebrek aan defensief instinct liet Antonio Nusa genoeg ruimte om een pass van Martin Ødegaard te ontvangen, het strafschopgebied in te dringen en een prachtige treffer te krullen.
Op vergelijkbare wijze ontstond de Ivoriaanse gelijkmaker uit sterk flankspel. Amad Diallo herhaalde zijn kunstje van invaller die op een cruciaal moment scoort: hij combineerde fraai met Pépé, toonde perfecte balbehandeling en koelbloedigheid en bracht zijn ploeg op gelijke hoogte.
Nusa toonde meer ambitie in balbezit dan zijn RB Leipzig-ploeggenoot Diomandé, die na een sterk begin van het toernooi in deze wedstrijd op ideeën leek te zitten, hij slaagde er niet in één dribbelpoging te voltooien en creëerde slechts één kans.
Naarmate de wedstrijd zich uitstrekte, werd de afhankelijkheid van de vleugelspelers aan beide kanten steeds duidelijker. Alleen de wedstrijd van gisteren tussen Duitsland en Paraguay, waarin de Zuid-Amerikanen in een frustrerend laag blok speelden, kende meer voorzetten in het hele toernooi.
Haaland haalde de krantenkoppen door de eerste speler in 72 jaar te worden die in zijn eerste drie WK-wedstrijden scoorde, maar de waarheid is dat hij grotendeels onzichtbaar bleef. De flanken waren de plek waar deze wedstrijd werd gewonnen en verloren.
Noorwegens verbeterde defensieve structuur
Terwijl Noorwegen voortdurend vanuit het open spel voorzetten probeerde te geven, zag de ploeg er ook comfortabel uit bij het verdedigen van vergelijkbare situaties van Ivoorkust.
Noorwegen was een van slechts drie landen in de groepsfase die zeven tegendoelpunten incasseerden en toch doorstroomden, samen met Algerije en Zweden. Met moeilijkere tegenstanders in het vooruitzicht wist de ploeg dat defensieve verbetering noodzakelijk was.
Hoewel ze wisten dat de Ivorianen de bal naar hun getalenteerde vleugelspelers zouden spelen, probeerden de centrale verdedigers Kristoffer Ajer en Torbjørn Heggem die spelers naar de buitenkant te drijven en hen te dwingen tot hoge voorzetten vanuit diepe posities. Ze vertrouwden daarbij op hun luchtmacht tegen Ange-Yoan Bonny.
Terecht, zo bleek: Bonny won geen enkel kopduel, terwijl Ajer liefst acht kopballen wegwerkte en vrijwel alles verwerkte wat Ivoorkust vanuit die posities op hem afvuurde.
Die soliditeit strekte zich zelfs uit tot standaardsituaties. Ivoorkust nam maar liefst 14 hoekschoppen, maar creëerde daar slechts één kans mee.
Het wordt een heel andere uitdaging voor Noorwegen om te verdedigen tegen Brazilië, dat eveneens over veel kwaliteit op de flanken beschikt. Of ze Vinícius Júnior net zo goed naar de buitenkant kunnen dwingen als ze bij Yan Diomandé deden, valt nog te bezien.