Mexico is het eerste land dat zich heeft geplaatst voor de knock-outfase van het WK, na een 1-0 overwinning op Zuid-Korea waarmee ze de eerste plaats in Groep A veiligstelden.
Het was een afwachtende eerste helft van beide kanten. Mexico controleerde het spel in de eerste 30 minuten, waarna Zuid-Korea het initiatief overnam richting de rust.
Beide ploegen kwamen in de eerste helft tot slechts vijf schoten in totaal, creëerden geen enkele grote kans en genereerden samen slechts 0.22 expected goals (xG).
In de tweede helft schoot Mexico uit de startblokken. Ze kwamen op voorsprong na een Zuid-Koreaanse fout, waarbij Luis Romo alert reageerde en de bal binnentikte in het stadion waar hij ook op clubniveau speelt.
Hoewel Zuid-Korea vanaf dat moment meer balbezit had, wisten ze Mexico zelden in de problemen te brengen, op een paar grote kansen uit voorzetten in de absolute slotfase na.
Inhoudsopgave
De positionele rotaties van Mexico
Mexico nam al vroeg de controle in de wedstrijd. Ze probeerden de 5-2-3 formatie van Zuid-Korea te manipuleren om een man-meer-situatie in de opbouw te creëren.
Javier Aguirre stuurde zijn ploeg op papier in een 4-3-3 het veld in, maar in de eerste fase van de opbouw schoof Mexico meer naar een 4-2-4, om verder naar voren over te gaan in een 3-2-5.
Ze gebruikten deze positionele rotaties om de Zuid-Koreaanse defensie uit positie te trekken, waardoor de pressingafstanden groter werden en Mexico meer controle over de wedstrijd kreeg.
Het trio aan de linkerkant, Jesús Gallardo, Luis Romo en Julián Quiñones, was hierin cruciaal. Gallardo bleef in eerste instantie in een nominale rechtsbackpositie, wat de afstand vergrootte voor Kim Moon-hwan, die vanuit zijn wingback-positie moest doorschuiven om druk te zetten op de Mexicaanse vleugelverdediger.
Gallardo kon vervolgens aan de rechterkant opschuiven om voorin breedte te houden, waardoor Moon-hwan dieper werd vastgezet en er ruimte ontstond achter en naast Lee Kang-in.
Mexico probeerde deze ruimte te benutten door ofwel Romo in deze zone te laten roteren (wat Hwang In-beom dwong om uit te stappen), ofwel door Quiñones te laten inzakken (wat Lee Han-beom dwong om hem te volgen).
Als de Zuid-Koreanen niet meeliepen, had Mexico een eenvoudige man-meer-situatie in de opbouw, wat bijdroeg aan hun vroege controle. Op de momenten dat ze wél volledig doorstapten, kreeg Mexico de kans om het spel te verplaatsen en de ruimte achter de uitgestapte speler te benutten.
Twee hoge verdedigingslinies
Zowel Zuid-Korea als Mexico hanteerden zonder bal een variant van een vijfmansverdediging. Zuid-Korea deed dit vanuit hun 5-2-3, terwijl Mexico vanuit hun 4-3-3 terugzakte in een 5-4-1.
Bij Mexico zakte Roberto Alvarado zonder bal in als rechter wingback, waardoor Jorge Sánchez kon opschuiven naar de positie van rechter centrale verdediger. Hierdoor konden ze de voorste vijf van Zuid-Korea in balbezit één-op-één opvangen.
De overeenkomst in de defensieve plannen van beide ploegen zat in de laatste linie. Beide teams hanteerden een actieve verdedigingslijn die hoog doorschoof om de ruimtes achter het middenveld te sluiten, wat logischerwijs ruimte achter de defensie opleverde.
Sánchez volgde Lee Jae-sung vaak agressief wanneer deze in de linker halfruimte opereerde en uitzakte om de combinatie te zoeken met de twee Zuid-Koreaanse middenvelders.
Zuid-Korea hanteerde vergelijkbare principes in hun defensieve blok. Beide buitenste centrale verdedigers volgden hun directe tegenstander (Quiñones en Brian Gutiérrez) wanneer deze zich lieten inzakken, om te voorkomen dat ze de ruimte tussen de linies konden bespelen.
Het lokplan van Zuid-Korea
Mexico maakte het Zuid-Korea lastig om hun geliefde spel te spelen. De technische spelers van Zuid-Korea willen normaal gesproken passes aaneenrijgen, druk uitlokken en er vervolgens doorheen voetballen.
Dit was duidelijk ook het plan tegen Mexico. Zuid-Korea voltooide 299 passes op eigen helft vanuit hun 3-2 basisopstelling, in een poging het Mexicaanse viermansmiddenveld naar voren te lokken en zo meer ruimte te creëren tussen de linies.
Waar ze echter vaak in de problemen kwamen, was de agressiviteit waarmee Mexico de ruimte achter hun eigen middenveld dichtkneep. Zelfs als het middenveld naar voren werd gelokt, stapte de verdediging zo hoog door dat de ruimte tussen de linies alsnog onbespeelbaar was.
Dit dwong Zuid-Korea vaker dan ze wilden tot de lange bal, in een poging de ruimte achter de hoog spelende Mexicaanse defensie te bereiken.
Zuid-Korea toonde momenten waarop ze probeerden achteruit te spelen om vervolgens vooruit te kunnen (101 passes achteruit in de wedstrijd).
Hoewel dit een paar keer leidde tot een situatie waarin Zuid-Korea een vrije man tussen de linies vond, reageerde Mexico razendsnel. Ze zwermden rond de bal met een terugtrekkend middenveld, of maakten een overtreding om de organisatie te herstellen.
Een verhaal van twee keepers
Het enige doelpunt van de wedstrijd kwam voort uit een keepersfout. De Zuid-Koreaanse doelman Kim Seung-gyu kwam zijn doel uitstormen om een mislukte wegwerking te onderscheppen.
Seung-gyu probeerde de bal te vangen terwijl hij over Lee Gi-hyuk hing, die onder de bal bleef staan. Dit leidde tot een botsing tussen de twee, waardoor Seung-gyu de bal losliet, precies in de loop van Romo.
Aan de andere kant was Raúl Rangel de hele wedstrijd niet getest; hij kreeg pas in de 87e minuut het eerste schot op doel te verwerken.
Rangel was echter wel scherp toen het moment daar was. Hij redde een kopbal van Cho Gue-sung van dichtbij, reageerde razendsnel om overeind te komen en stopte ook de rebound, waarmee hij met een dubbele redding de drie punten veiligstelde.