Brazilië heeft teleurgesteld op de laatste twee WK’s, maar vertrouwt nu op nieuwe gezichten om in 2026 een serieuze gooi te doen naar de titel.
Het zijn donkere jaren geweest voor het Braziliaanse voetbal. Twee opeenvolgende nederlagen in WK-kwartfinales (2018 en 2022), een reeks trainerswissel en zelfs corruptieschandalen binnen de voetbalbond.
Daarnaast was er de overafhankelijkheid van Neymar, zijn transfer naar Saudi-Arabië, de zware kruisbandblessure en een turbulente terugkeer naar Santos.
Nu ziet alles er anders uit. Een nieuwe president in Samir Xaud en een nieuwe bondscoach in Carlo Ancelotti. En met hem de hoop dat de Seleção volgend jaar weer tot de favorieten voor de wereldtitel behoort.
Na zeven wedstrijden onder de Italiaan staat de teller op vier overwinningen, één gelijkspel en twee nederlagen. Daarnaast is er een meer collectieve aanpak, waarbij de voormalige Barcelona en PSG-ster Neymar voorlopig buiten beeld lijkt te blijven. Maar is er een wereld waarin dit allemaal perfect samenkomt en Brazilië over acht maanden de trofee omhoog houdt?
Waar lijkt het nieuwe Brazilië op?
Ancelotti-Voetbal Wordt al Zichtbaar
Brazilië heeft verschillende transities doorgemaakt sinds Tite na het WK 2022 vertrok. Hij liet ze spelen in een vrij rigide structuur die wonderen deed in de Zuid-Amerikaanse kwalificatie. En eerlijk gezegd verdiende het team meer geluk in 2018 en 2022.
Daarna kwam Fernando Diniz, het exacte tegenovergestelde van wat tegenwoordig bekend staat als ‘positioneel voetbal’. Het werkte niet en Dorival Júnior verving hem. Hij had relatief vergelijkbare ideeën uit zijn eerdere werk. Maar hij probeerde een paar dingen te recreëren die Tite deed, terwijl hij ook zijn persoonlijke touch toevoegde. Ook dat werkte niet.
Nu kunnen we duidelijk zien dat de Seleção speelt op een manier die lijkt op Real Madrid uit Ancelotti’s tweede periode (2021-2025).
Geen echte spits, vier snelle en vaardige aanvallers die vrij rondlopen in het laatste derde, brede overloads, spelers die naar de bal toe bewegen in plaats van ervan weg. Het voelt alsof iedereen altijd op de een of andere manier betrokken is bij de opbouw.
OneCasino Welkomstbonus: Ontvang €10 Free Bet
Nog niet aangemeld bij OneCasino? Zo claim je de €10 gratis speelgeld welkomstbonus:
- Ga naar OneCasino
- Klik op ‘Registreren’ om een account aan te maken
- Vul je gegevens in en voltooi de registratie
- Je ontvangt automatisch €10 gratis speelgeld
- Gebruik je free bet binnen 7 dagen
Voorwaarden: 18+ Alleen nieuwe klanten. Gratis speelgeld wordt toegekend na registratie. Moet 1x worden ingezet met minimale odds van 1.50. Vervalt na 7 dagen. Inzet wordt niet geretourneerd. Volledige voorwaarden zijn van toepassing. Speel verantwoord.
Het Nadeel van Vier Aanvallers
Zoals alles in het voetbal, zijn er nadelen aan deze nieuwe opstelling. De twee controlerende middenvelders worden vaak overbelast. Ze moeten waar mogelijk meedoen in de aanval en ook als hun leven ervan afhangt terugrennen wanneer Brazilië balbezit verliest.
Gelukkig voor Ancelotti heeft hij twee geweldige opties voor deze posities. Bruno Guimarães is in principe de prototype moderne box-to-box middenvelder, terwijl Casemiro zijn beste vorm weer lijkt te hebben gevonden. De 33-jarige vervult ook relatief vergelijkbare rollen voor zowel Manchester United als het nationale team, wat helpt.
En omdat de Seleção altijd probeert hun aanvallers te activeren met ritme, snelheid en ruimte om in te lopen, leidt dit tot veel transities in beide richtingen. Dit legt ook druk op de verdedigende linie.
Grote Vraagtekens op de Backs
In de achterste vier zijn Marquinhos en Gabriel Magalhães vrijwel gegarandeerd van een basisplaats. Naar de nederige mening van de schrijver speelt Thiago Silva echter, zelfs op 41-jarige leeftijd, nog steeds op een hoog genoeg niveau in de Braziliaanse Serie A om nog een kans te verdienen.
Maar Ancelotti moet nog veel uitzoeken op zowel rechts- als linksback. De Italiaanse manager heeft behoorlijk wat verschillende namen getest. Militão, Wesley, Vanderson, Vitinho en Paulo Henrique rechts. Alex Sandro, Douglas Santos en Caio Henrique links.
Gezien de tactische gevolgen die de 4-2-4 (min of meer) met zich meebrengt, lijken Militão en Alex Sandro de best passende opties. Beiden kunnen dieper blijven zitten, defensieve stabiliteit bieden en hebben nog steeds genoeg aanvallende kwaliteiten om af en toe naar voren te pushen en ook te helpen in de opbouw.
Echter, beiden hebben ook een lange en verontrustende blessuregeschiedenis die in de toekomst tot veranderingen zou kunnen leiden.
En zelfs met hen heeft Brazilië er tijdens de Ancelotti-periode wat kwetsbaar uitgezien achterin. Topteams zouden daar een velddag aan kunnen hebben.
Het Ultieme Plafond
Er is ook wat meer moeite geweest om lage blokken te doorbreken dan je zou willen, gezien de aanvallende vuurkracht die ze hebben. Maar de jonge aanvallers hebben moeite gehad om hun clubvorm te repliceren op internationaal niveau.
Vinicius Junior is nog steeds niet opgestaan om het ‘hoofdpersonage’ te zijn zoals hij bij Real Madrid is geweest. Rodrygo heeft niet consistent gespeeld. Matheus Cunha zit bij een worstelend Manchester United (hoewel het er de laatste tijd beter uitziet). En Estêvão is vaak een aan-en-uit soort speler onder Enzo Maresca bij Chelsea.
Maar dit alles komt meer neer op individueel spel dan op een collectief probleem of iets dergelijks. En dit zou de sleutel kunnen zijn tot het ontsluiten van Brazilië’s potentieel als WK-titelkandidaat, of het beperken ervan tot de tekortkomingen van de spelers.
Braziliaanse fans zijn tegenwoordig vooral sceptisch over Neymar, maar zijn vermogen om wedstrijden bij de kladden te grijpen wordt node gemist. Vooral wanneer de huidige sterren van de Seleção onderpresteren, wat de afgelopen jaren een terugkerend thema is geweest.
Ancelotti lijkt er alles aan te doen om de spelers zich comfortabel te laten voelen in zijn systeem. Het lijkt erop dat hij de managementproblemen zal oplossen die Brazilië tijdens deze WK-cyclus hebben achtervolgd. Daarna is het aan de spelers zelf om het team naar het volgende niveau te tillen.
Conclusie
Brazilië staat op een kruispunt. De tactische basis die Ancelotti heeft gelegd ziet er veelbelovend uit. Het systeem met vier aanvallers, de overloads en de dynamische opbouw lijken goed te passen bij het DNA van het Braziliaanse voetbal.
Maar er zijn zorgen. De verdediging oogt kwetsbaar, vooral op de backs. De jonge aanvallers moeten hun clubvorm naar het internationale toneel brengen. En de afwezigheid van een echte leider zoals Neymar in zijn hoogtijdagen wordt steeds meer gevoeld.
Het WK 2026 komt snel dichterbij. Ancelotti heeft nog acht maanden om alles op zijn plek te krijgen. De vraag is: kunnen de spelers leveren wanneer het erop aankomt?
Voor een land met vijf wereldtitels is alles minder dan de finale een teleurstelling. De verwachtingen zijn hoog. De druk is immens. Maar met Ancelotti aan het roer en een nieuwe generatie talent is er hoop.
De Seleção is terug. Nu moeten ze het alleen nog laten zien op het veld.