We zitten pas elf speelronden in het Premier League seizoen 2025-26. Maar het debat over de kwaliteit van het voetbal woedt al in alle hevigheid.
De discussie komt vooral van social media, met name X (voorheen Twitter), en van experts zoals Jamie Carragher. Hij stelde onlangs dat de competitie is teruggevallen ten opzichte van het hoogtepunt in 2018-19, toen Pep Guardiola en Jurgen Klopp elkaar tot het uiterste dreven.
De statistieken lijken dit argument te ondersteunen. Dit seizoen heeft tot nu toe minder doelpunten per wedstrijd opgeleverd (2,74) dan de afgelopen vier campagnes. En dat is een flinke daling vergeleken met het seizoen 2023-24, dat het hoogste doelpuntengemiddelde in de Premier League-geschiedenis had (3,28).
Er zijn ook minder doelpunten uit open spel, meer kopdoelpunten, minder schoten op doel en minder gecreëerde kansen. Zoals je inmiddels waarschijnlijk wel weet, leven we in het tijdperk van de standaardsituatie. Corners, vrije trappen en lange inworp zijn weer helemaal terug van weggeweest.
In dit artikel behandelen we
Premier League 2025-26: Het Seizoen van Verhaallijnen
Maar schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer. Het balbezitvoetbal met opbouwen vanaf achteren en dood door duizend passes was voor sommigen fantastisch voetbal. Voor anderen was het saai en levenloos. En een wereld verwijderd van de bloedstollende stijl die al jaren met Engels voetbal wordt geassocieerd.
Voor veel fans draait voetbal om drama, momenten en verhaallijnen. Dat is waar mensen over praten in de kroeg, op het werk en in WhatsApp-groepen. En als we seizoenen daarop beoordelen, is deze campagne de spannendste in jaren. Overal waar je kijkt in de rangschikking, van boven tot onder, is er iets te bespreken.
Geen team is meer onder de loep genomen voor hun speelstijl dan Arsenal. Een vermeende overafhankelijkheid van standaardsituaties wordt gezien als een smet op hun succes dit seizoen. Het is bijna vreemder geworden dan hun zoektocht om eindelijk de bruidsmeisjes-tag af te schudden en een einde te maken aan een 22 jaar durende wachttijd op de landstitel.
Die zoektocht kreeg vorig weekend een flinke knauw toen Sunderland de koploper verraste. Ze redden een laat punt in een spannende 2-2 gelijkspel op het Stadium of Light. Het maakte een einde aan reeksen van 10 overwinningen en acht clean sheets in alle competities voor de Gunners. En het was het laatste hoofdstuk in het echte verhaal van het seizoen.
Gepromoveerde en Crisisclubs Zorgen voor Degradatiestrijd
Alleen Hull City in 2008-09 had een beter puntentotaal dan Sunderland als gepromoveerd team in het Premier League-tijdperk na 11 wedstrijden. En het is veilig te zeggen dat niemand dit zag aankomen toen het team van Regis Le Bris via de play-offs promoveerde.
Ze staan vierde en lijken zeker het eerste team te worden dat zich handhaaft na promotie sinds het seizoen 2022-23. Dat is een enorm positief punt voor het Engelse voetbal als geheel.
En ze zijn misschien niet de enige. Leeds United en Burnley staan beide buiten de degradatiezone half november. Beide lijken voorbestemd voor een seizoenslange strijd om te overleven, maar dat is een grote verbetering ten opzichte van twaalf maanden geleden. Toen waren Southampton, Leicester City en Ipswich Town praktisch gedegradeerd tegen Kerstmis.
De chaos bij Nottingham Forest, West Ham United en Wolverhampton Wanderers heeft hun zaak geholpen. Maar dat op zich is al een verhaal. Angelos Marinakis is bezig aan zijn derde manager in drie maanden. Nuno Espirito Santo is beland op een London Stadium dat is ondergedompeld in een burgeroorlog. En Wolves zou nog wel eens het all-time laagste puntenrecord van Derby County kunnen breken.
Dan zijn er nog de aanhoudende soaps op Old Trafford, Stamford Bridge en het Tottenham Hotspur Stadium. En het is tot nu toe een verschrikkelijk competitieseizoen geweest voor Newcastle United. Daarnaast blijven Bournemouth, Brentford en Crystal Palace de verwachtingen tarten in wat een opmerkelijk gelijkwaardige competitie is.
Praten we te veel over Tactiek en Trends?
Het gaat niet alleen om teams. Sommige karakterontwikkelingen zijn fascinerend geweest. Danny Welbeck, op een paar weken afstand van zijn 35e verjaardag, is de topscorer onder Engelse spelers in de competitie. Igor Thiago is de topscorer die niet Erling Haaland heet. En zijn Brentford-teamgenoot Michael Kayode is de opvolger van Rory Delap geworden.
En dan is er Liverpool. Er is op dit punt genoeg gezegd, maar het is nogal schokkend om een herhaling te zien van Manchester City’s wintercollaps van 2024. City’s dominante overwinning op zondag maakt ironisch genoeg waarschijnlijk al een einde aan de hoop van de Reds op een eerste titelverdediging sinds 1984. En het blaast nieuw leven in Guardiola’s ploeg.
Misschien is een deel hiervan gemist door de overanalyse van tactiek en trends. En misschien is dat een deel van het probleem. Zouden we zoveel praten over standaardsituaties en lange inworpen als ze niet de hele tijd werden uitgelicht? Of als standaardsituatie-coaches niet zulke profielen kregen? Hoewel Keith Andrews daar de uitzondering op lijkt te zijn.
Tenslotte had Liverpool de meeste doelpunten uit standaardsituaties in dat legendarische seizoen 2018-19.
Conclusie
De Premier League 2025-26 is misschien niet het meest technisch hoogstaande seizoen ooit. De statistieken laten minder doelpunten, minder schoten en minder spektakel zien dan voorgaande jaren.
Maar als het gaat om pure spanning, drama en verhaallijnen? Dan is dit seizoen goud waard.
Van Sunderland’s verrassende vierde plek tot Arsenal’s zoektocht naar de titel. Van de chaos bij Wolves tot de soap opera’s bij de topclubs. Van Danny Welbeck’s late bloei tot Liverpool’s ineenstorting. Overal waar je kijkt is er iets te bespreken.
En misschien is dat wel wat voetbal echt is. Niet de perfecte passing-statistieken of de hoogste xG-waardes. Maar de momenten die je herinnert. De verhalen die je vertelt. Het drama dat je meemaakt.
De Premier League is terug. En hoe.